Дзесьці ты хаваешся ў закуцьці,

У самоце сэрца галадае.

У цябе зялёныя пачуцьці,

Бо зусім, зусім ты маладая.

Спачуваеш слаўнаму гэрою,

Плачаш і сьмяешся за чытаньнем.

Смаглы смутак тут не за гарою

Ахапіў душу тваю паўстаньнем.

Ты чытаеш кніжку, а трывога

Эпілёгу шчаснага шукае.

Жах, ахвяры, голад, боль былога –

Вось яна, гісторыя цяжкая!

Толькі радасьць зрэдку выплывае

Сьветлымі падзеямі ў краіне.

Ведай! мова родная, жывая,

Мова нашых продкаў не загіне.

Ты чытаеш кніжку – у зацішку,

I далёка ад чужога вока.

Сёньня сьвет табе раскрыўся крышку,

Заўтра ён раскрыецца шырока.