Пад кустом на сьнезе сьмецьце і асмалкі,

А ўгары, я бачу, гушкаюцца сьмела

На галінках голых дзьве мігалкі-галкі.

Адчуваю: костка ў маім горле села,

Штосьці набягае, мне сьціскае грудзі...

Змалку знаў я галак і варонаў зграю –

Крумкалі, таўкліся на сьмяцьцёвай грудзе.

Птушкі майго краю, вам на ліры граю.

Мабыць напрадвесьні чорныя варожкі

Мне нагналі згадкі аб мінулых летах;

Вечарамі ў лесе ля пустой старожкі

Падглядаў спатканьні маладзік ці ветах.

Там цьвіло каханьне на адным дыханьні

I вязьмом вязала целы, душы, мроі.

Адыйшло юнацтва ў палкім разьвітаньні.

Не раскажуць сьведкі – месяц, хатка, хвоі...

...Адляцелі галкі. I няма ўжо сьнегу.

Лета блізка. Клічу з памяці старую,

Мілую пяшчоту, радасьці кунегу,

А вясны гарэзнасьць маладым дарую.