Я гляджу на сьвет вачыма,

Акуляраў не прашу,

Бо інакш мне немагчыма

Асьвятляць сваю душу.

На блакіт, на сінь абшараў

Ты з любоўю пазірай.

Навакол няма імшараў,

Тут квяцісты, сьветлы край.

Шоўкам зыркай зеляніны

Тчэ прырода свой вузор –

Дзівацьвет: дыван даліны

I ланцуг альпійскіх гор.

Сьнег ляжыць кавалкам брынзы

Дзесьці ў горнай вышыні.

Краявід крывыя лінзы

Збрыдзяць, Божа барані.

Праз чужыя акуляры

Западае сумны змрок...

Я ня хочу бачыць хмары,

Верадзіць мой чысты зрок.