Я доўгую нітку сукаў.

Сьпявала струной, мне здавалася.

Шурпатых увіткаў шукаў,

Каб раптам яна не парвалася.

Рабіў не на птушак сіло.

Бо ніткі былі адмысловымі:

На горад, мястэчка, сяло

Сплывалі пявучымі словамі.

А час быў няроўны, такі

Няпэўны, з душком панэгірыка.

Крывілі душой мастакі

I плакала бедная лірыка.

Я хворае сэрца лячыў,

Сьлязьмі мая песьня сачылася.

На нітцы вузлы я лічыў,

А нітка з жыцьцём ня лучылася...

Запозна цяпер. Але я

Ня скрыўджаны сёньня умовамі.

Зьвіваецца нітка мая

Ізноў паэтычнамі словамі.