Пражылі бацькі з сумленьнем,

I дзяды і прадзеды.

Адсьвяцілі дні праменьнем, –

Кужаль недапрадзены.

Нямінучая разлука...

А было – старэнькая

Частавала свайго ўнука

Квасам і варэнікам.

Уздыхаючы, казала:

– Дзеткі мае мілыя,

Сёньня пятніца. Бяз сала.

Клёцак наварыла я.

А варэнікі і з макам,

I з грачанай кашаю.

Вось панцак! Зьясі са смакам.

Малаком закрашаны.

Малачка я не шкадую,

Бо малым дазволена.

Зьмерай сілу маладую

Сьціпла, задаволена...

Разумеў унук бабулю

I ня браў скаромніны.

Еў варэнікі з цыбуляй,

Час той сёньня ўспомнены.

Не зьвялі дзесяцігодзьдзі

Пачастункі бабчыны.

I варэнік пры нагодзе

Ў памяці зазначаны

Залатым нясьцёртым сьледам,

Цёплай асалодаю.

Стаўся ўнук сьсівелым дзедам,

Звыкся з новай модаю.

Неяк хутка на чужыне

Дзеці павыросталі.

I ўжо ўнукі акружылі –

Кемныя, ня простыя.

А ці ім уцяміць тое,

Што дзядуля ведае –

Дарагое і сьвятое

Ад прабабкі беднае.

I гаворыць дзед унукам:

– Дзеткі мае любыя,

Хай даўней згінаўся крукам,

Не баяўся згубы я.

Не бяз гонару і чэсьці

I ўсяго хвалебнага

Мог варэнікаў я зьесьці,

Выпіць квасу хлебнага.

Го! бадай, гадоў паўсотні

Як ня маю гэтага.

I цяпер адно ахвотнік

Да віна сагрэтага.

А даўней хай дзень быў горкі,

Шчасьце ўсё-ж магчымае.

Меў тады, няма гаворкі,

Смак і на нішчымнае.

Мне здаваўся, мае ўнукі,

Дзень зусім салоджаным,

Калі браў чарпак у рукі

З квасам ахалоджаным.

Дык ня сьмейцеся над дзедам,

Што сівы, старэнькі

Прыгадаў тут за абедам

Бабчыны варэнікі.