Маўклівых зьнішчаюць свае і чужыя,  

Маўклівыя самі зьнішчаюць сябе,  

І рыфмы ўстаўляю ў радкі як нажы я  

З надзеяй, што трэба яны маладзьбе.  

Яны, маладзьба, яшчэ вырасьце ў моладзь,  

І голас расправіць над сьветам крыло.  

Гэй, кат і тыран, хоць пятлю, хоць ярмо ладзь,  

Усё, што ні зладзіш — дзярмо і трухло.  

Паточацца ў норы зласьліўцы і хціўцы,  

Здабудзецца воля юнацкай крывёй,  

І борзьдзенька прыйдуць па волю маўкліўцы,  

Каб моўчкі і прагна нацешыцца ёй!  

Ды воля ня можа няволяю стацца,  

Хаця й абдымае мацней ад пятлі,  

І трэба ці крыкнуць, каб разам застацца,  

Ці моўчкі пакінуць абшары зямлі.  

— Жыве Беларусь!  

ці  

— ...Long live...  

ці  

— Niech zyje!  

Абы не маўчаньне ў зацятай губе —  

Маўклівых зьнішчаюць свае і чужыя,  

Маўклівыя самі зьнішчаюць сябе.