Маленства дні! Я меў свой дзёньнiк.

Пра ўсё і ўсякае пісаў:

Што ў слоік трапіў апалонік,

Што галасіў зацьвілы стаў,

Што мелі мы свае забаўкі...

Любілі плюхацца ў вадзе.

I крык і сьмех. На лытках – п'яўкi

I плямы твані дзе-ні-дзе.

А мы, малыя, не шманалі,

Плылі па сажалцы далей.

Гарлачык белы адрывалі, –

I хутка рос пучок лілей.

У нашу хату роднай маме

Мы несьлі радасна букет.

Сьвяціла сонейка над намі

I расхінаўся добры сьвет.

Сябры і школа. Песьні. Казкі.

Калядны вечар і канькі.

Вясна з паводкай. Рунь і краскі.

Зноў басанож і – нацянькі.

I я і брат любілі поле,

Дзе вецер торгаў за рукаў.

Старанна, чысьценька, паволі

Я ўсё ў свой дзёньнік натаваў.

Тут неабсяжная прастора!

Я зазначаў стракаты год:

I радасьць звонкую і гора,

I шмат здарэньняў і прыгод,

I шмат цікавых уяўленьняў.

Аднойчы мы пайшлі ў грыбы.

Здалося, бачылі аленяў,

Бліжэй – пасохлыя дубы.

А нехта ў лесе моцна стукаў,

Там пошчак хвою ўпарта сек.

У таямніцы гэтых гукаў

I дзяцел жыў і чалавек.

У гушчарох гуло страхоцьце,

У шэпце дрэў хаваўся гнеў.

А корч трухлявы на балоце

Дзівосна ў цемры палымнеў.

Ваўка сустрэлі – не пазналі.

Ці не сабака з вёскі ўцёк?

Гадалі з братам і гукалі,

А воўк глядзеў на нас здалёк.

Пайшлі на рэчку з вудай-палкай

Лавіць прынадай шчупачка.

Ажно выходзіць там русалкай

З вады суседава дачка.

I мы зьбянтэжана стаялі...

Ужо на ўлоў няма дарог.

Глыбока нас усхвалявалі

Гарачы сорам і спалох.

Пазьней пра ўсё дазнаўся Лёнік.

– Русалку вудзілі! – пакпіў.

Я і яго ўпісаў у дзёньнік,

Хоць і крыві маёй папіў.

Маленства дзёньнік! Адмысловы!

Цырата-вокладка на ім.

Радкі няроўныя, а словы

Жывыя, простыя зусім.

Яны – у кнізе рукапіснай

Пачуцьці згубленых гадоў.

А дзе сьляды тэй праўды існай?

Няма пакінутых сьлядоў.

Вайна спаліла нашу хату,

Дзіцячы рукапіс прапаў.

Шкада! вярнуць-бы гэту страту,

Каб я цяпер перачытаў.