На беразе мутнай Пці Чы  

Сядзеў «пантакратар» Лу Шэнь,  

Крычы не крычы  

І ўдзень, і ўначы  

Лу Шэнь летуцеў пра жэншэнь.  

Бруілася ціха Пці Ча,  

У травах гудзелі шаршні,  

І з пыскай сыча,  

Драча й маркача  

Сядзелі навокал Лушні.  

Ад тэмы жэншэню Лу Шэнь  

Да тэмы ўлады прыйшоў,  

Разважыў Лу Шэнь:  

Хто — свой, хто — мішэнь,  

І ладзіць надумаўся шоў.  

З паглядам быка-вепрука  

Падумаў: «Хай будзе — гастроль,  

Бо я да дзялка  

Падобны бяз КА,  

А з КА — КАмісар ці КАроль!»  

Ён крыкнуў: — КАня мне! КАня!  

Ён даў Лушаняці ў КАршэнь:  

— Ат этава дня  

Завіце меня  

Ня іначы, как — Лу КА Шэнь!