Няма дажджу. I сад стаіць пануры.

А зерне, пахаванае ў зямлі,

Перамагае змрочныя хаўтуры, –

Жывыя сокі ўгору паплылі.

Я над зямлёй, дагледжанай і любай,

Стаю гаспадаром. Ваду ўсплясну,

I парастак сваёй зялёнай дзюбай

Грудок праб'е, вітаючы вясну.

Праб'е грудок у радаснай трывозе,

Зірне на сьвет, зірне і на мяне,

Як першае лісьцё на вербалозе,

Маю душу ўсхвалюе, закране.

Сьцябло расьце. Зямліца ня сухая,

Удзячная любоўнай дабраце.

Пупышка на галінцы разбухае

I краскаю вясёлаю цьвіце.

Якая сіла парастка жывога!

Сябруюць пчолкі з ім і матылі...

Усякае дыханьне хваліць Бога

Пакорным існаваньнем на зямлі.