Даўней бацькі казалі мне:

– У нас вясна фіялкавая.

Ты пакланіся ёй, вясьне,

Яна неабыякавая.

Яна сьмяецца раз на год

Падсьнежнікамі, прымуламі.

Другі на сёлета зварот

Малілі, а ня вымалілі.

Вясны падвойнай не спаткаць

З вярбой, з дубцамі зрэзанымі.

На рунь ідзе, і адцьвітаць

Пачне кустамі бэзавымі.

Ты пакланіся ёй, вясьне,

Ды з песьняю вясьнянкаваю.

Яна ў Палескай старане

Ў сакавіку фіялкавая.

А завітае раз на год,

Кусты распусьціць бэзавыя,

I цэлы год на паварот

Шляхі ў наш край адрэзаныя.

Таму дзьвюх вёснаў не чакай.

Павінны быць усьцешанымі,

Што на вясьне сьмяецца гай

Бярозамі, алешынамі.

Паветра ў сонечныя дні

Аж сокамі насычанае.

I ты глыбей яго ўдыхні –

Сваё, незапазычанае.

...Мінаюць сталыя гады.

I я ў куты аддаленыя

Забраўся. I вясна – сюды.

Цьвітуць сады міндалевыя.

А як вярнуўся да радні –

I вуліца асьнежаная,

I холад, і ў завеях дні,

I з цёплаю адзежынаю.

Але і тут ідзе на спад:

Цяпло павее сонечнае,

Пакрые белым цьветам сад.

Цьвіценьне хмельна-слодычнае...

I сёньня словы даўніны –

Нямыя, незасьведчаныя.

У гэтым годзе дзьве вясны

Сьпяваюць мне расквечаныя.