Сяджу дрымотна я ў трамваі

I ўжо – ня сон, а сапраўды

Прыгожасьць сонцам выплывае

Ў канцы вагону з грамады.

У казцы гэткія красуні:

I вочы, і выразны рот.

Як ручку белую прасуне,

Дык расступаецца народ.

Шкада адно, мне выйсьці трэба.

Зачараваны хараством,

Я паўз яе іду. О неба!

Мой позірк гасьне пад брывом.

Яна паблізу ўжо ня дзіва.

Размаляваны твар, як збан.

Ненатуральна, непраўдзіва!

Расчараваньне. Прыкры зман.

Шматок скамечанай паперы

Ў густой лістоце на кусьце

Здалёк убачыў і паверыў,

Што ружа белая цьвіце.