Чуеш гул? – Гэта сумны, маркотны лясун

Пачынае няголасна граць:

Пад рукамі яго, навяваючы сум,

Быццам тысячы, крэпка нацягнутых, струн,

Тонкаствольныя сосны зьвіняць.

Ці казаць, ад чаго пацямнела рака,

Зашамрэлі мацьней каласы

І аб чым шэпча ім галасок вецярка,

Што зіяе-дрыжыць на лісьцёх лазьняка:

Кроплі сьлёз ці халоднай расы?