Іграючы ў белым касьцёле,

кахаючыся з ксяндзом,

жанчына марыць у полі

застацца на ноч з касцом.

Іграючы штосьці з Баха,

жанчына імкнецца туды,

дзе весела-вольна птахам,

дзе многа чыстай вады.

Заціхлі гукі. І клірык,

забыўшыся пра Хрыста,

самотна, як юны лірык,

чытае ёй верш зь ліста.

Жанчына зьнікае з хораў,

жанчыне абрыд арган,

жанчына едзе на мора

і там заводзіць раман.

Жанчына ажыцьцяўляе,

што мусіць ажыцьцявіць.

на хорах арган сьціхае

і доўга жанчына сьпіць.