Яшчэ агонь датла ня згас,

Дымелі ў печцы галавешкі.

Разварушыла раптам нас

Загадкавасьць тваёй усьмешкі.

Усьмешка кінута на трох,

А кожны з трох быў трагікомік,

I ў дождж, і ў сьнег, і на вятрох

Прыходзіў у знаёмы домік.

Гулялі ў карты. У хлуса.

I сьмех, і выкрык: Звонкі! Крэсьці!

Твая румяная краса

Магла нас біць, круціць і трэсьці.

Мы, размаўляючы з табой,

Былі ў таемным неспакоі.

А ў печцы жар сатлеў. Адбой

Дае нам поўнач у пакоі.

Ты да дзьвярэй праводзіш трох.

Мы разьвіталіся. I пешкі

Ідзем да дому. Хто з нас мог

Пазнаць загадкавасьць усьмешкі?