На блакітным глёбусе

Шмат дарог зазначана...

Ты вандроўным робішся.

А ці гэта спадчына?

Дзед ня быў адслужаны,

I ня ведаў кволасьці.

Крочыў ён праз лужыны

Ад сяла да воласьці.

А каб сіла бралася

Таўкачом над ступаю,

Дзед даўней, здаралася,

Вёрстаў дваццаць ступае.

Вось і падарожнае:

Вёскі ўсе знаёмыя,

I шляхі да кожнае –

Блізкія, вядомыя.

А мой сьвет ня звужаны,

Моцна перайначаны.

Не вярстой праз лужыны –

Морам шлях зазначаны.