То ня яснага сонца праменьні –

гэта вочы матулі мае...

Цяжкі сум мой у радасьць заменяць,

ціхі жар, што з-пад сэрца ёй б’е.

Думаў боль ня міне да магілы,

ўсё-ж ён нейдзе ў невараць ўцёк;

быццам срога ніколі ня біла

маю гордую голаў жыцьцё!..

Быццам бедаў ня бачыў за многа,

ня сустрэўся з крыніцамі зла,

быццам йшоў ўсё той яснай дарогай,

па якой маці сьвятам вяла.

I шукаю навокал, дзе пуга,

вось бы колісь малы пастушок...

Ўсё адкінуў – той жаль і нядугі, –

як жабрак свой дзіравы мяшок.

I пачуў я душой чалавека,

ўжо замёрзлай на сіверы ў лёд,

што дзіця я і маю апеку,

як калісьці у пяць маіх год.

Ды гарачае нешта па твары

нейдзе з сэрца майго пацякло...

Ад таго мо’, што недзе пад старасьць

я пачуў, як калісьці цяпло.

Маю голаў ўжо сьнег запарошыў...

Шмат пазнаў я ўсялякіх людзей,

мне давалі гасьціну і грошы –

але сэрца ня бачыў нідзе.

Вінаваты я быў, ці нявінны,

быў здаровы, ці хворы ляжаў,

ці калдобістай йшоў каляінай –

нікаму ня было мяне жаль!

Толькі тут зноў у зрубленай хаце,

дзе на прымастцы спаў пастушком,

асьвяціла душу маю маці

нейкім рожавым вечным агнём.

Не пайду больш у сівер-чужыну,

дзе ёсьць грошаў так многа, як сьлёз!

Родных ніваў сваіх не пакіну,

роднай маці і хаты, дзе рос!

Падзялюся адным, на’т, гарэшкам,

каб і сам апынуўся ў бядзе,

за вузорную ясную сьцежку,

па якой сэрца маці вядзе.

Ўсё, што ў сьвеце здабыць удалося,

што даведаўся ў краі чужым, –

ўсё аддам я пад гоман калосься

той зямельцы, дзе сэрцам ажыў!