У Парыжы ёсьць сабор Нотр-Дам.

Хараство і веліч! Дзіва звышдзівоснае!

Як-жа вам я ў слове перадам

Захапленьне ў вобразы непераноснае?

На сьцяну ня голуб, ня жураў

I ня зьвер, а злосная пачвара ўбілася.

Страх! На Гмах сьвяты я пазіраў,

I душа мая цішком перахрысьцілася.

А пачвары – зьлепкі мастакоў

Прамаўлялі мне, што трэба тут ачысьціцца,

Што ўвайсьці ня проста ў мірны схоў,

Як звычайна зацікаўлены ў турыстыцы.

Не дарэмна з-пад пяра Гюго

Хараство глядзела вечнай Эсмэральдаю,

I пачварны Квазімода праз яго

Званаром быў, клічам, Божаю прыладаю.

Я ўвайшоў, і адчуваў нутром:

Я пабожным чыстым пачуцьцём закрануты,

Бо Нотр-Дам ня толькі Божы Дом –

Дух Сьвяты, каменнай рызаю апрануты.