Дзесьці там, за граніцай,

За далёкай мяжой,

Давялося зрадніцца

Беларусу з чужой.

Ажаніцца, зрадніцца

З немкай немай, глухой.

Абы толькі спадніца

I ня ў хаце пустой.

Ажно доля з ухмылкай:

Ці-ж любоў? Пачуцьцё?

Непапраўнай памылкай

Адцьвітае жыцьцё.

I балюча і горка,

Зноў самотным жывеш.

I ня тая гаворка,

I на звычаях плеш.

I ня тыя ўжо кветкі,

I чужая сям'я,

I ня ведаюць дзеткі

Беларускага «я».

Той дарма наракае

На няветлівы лёс,

Хто сваімі рукамі

Ў хату долю прынёс.

Вераб'ю ня сініца,

I ня чыж салаўю.

Захацеў ажаніцца —

Паглядай на сваю,

З даўных дзён дарагую,

Што з палескай журбой

У дарогу даўгую

Пойдзе разам з табой.