Не такое цяпер мора,

Не такі у хвалях шум:

Цяпер бурна, страшна мора!

Хваля поўна дзікіх дум.

  

Мора вуглем цяпер стала,

Мора з дна цяпер гарыць,

Мора скалы пазрывала,

Мора хоча горы змыць.

  

Мора злуе, крэпнуць хвілі,  

Зь дзікім шумам бераг рвуць;  

Гром грыміць за вёрсты-мілі,  

З мора брызгі ў неба б’юць.  

  

Мейсцам хваля стогнам рыкне,  

Мейсцам плач сарвецца з губ,  

Мейсцам бераг болем ікне,  

Гром грыміць у тысяч труб.  

  

Мора зброіцца палкамі,  

Шум русалак разбудзіў,  

Запаліўся смок агнямі,  

Неба чорны гнеў пакрыў.  

  

Бог сярчае: злая бура  

Псуе вельмі сьвяты сон.  

Б’ецца, рвецца ўся натура,  

Аж дрыжыць нябесны трон.  

  

Трон дрыжыць, ня сьпяць прарокі,  

Бог склікае сьвяты сход;  

А там радзяць, што аблокі  

Мусяць штурм пусьціць у ход.  

  

Бой пачаўся. Войска Бога  

Залпам паліць ў горды хвіль...  

Мільён згіне, – нова змога  

Расьце крэпка праз сто міль.  

  

Растуць сілы мора злога,  

У размаху відзен гарт.  

Не адступяць войскі Бога...  

Бой пачаўся не на жарт.  

  

Такі бой вякамі жджэцца,  

Такі бой гігантаў дасьць,  

Ў такім баю толькі грэцца,  

Ў такім баю толькі пасьць.