I душна, i цесна, i сэрца самлела  

Мне тут на чужыне, здалёк ад сваіх...  

Як птушка на скрыдлах, ляцець бы хацела,  

Як хваля па моры, плыла бы да ix!  

  

Ўзьнялася б, здаецца, расінкай на хмары,  

А хмары бы ветрам сказала я гнаць  

Далека, далека, дзе сьняцца мне чары,  

Дзе боры густыя над Нёмнам шумяць,  

  

Дзе пацеркай белай Вільля прабягае,  

Дзе Вільня між гораў гняздо сабе ўе,  

Дзе кожна дарога i крыж мяне знае,  

Дзе ўсё, усё чыста вярнуцца заве!  

  

Там я нарадзілася й вырасла уволю,  

Там першыя словы вучылась казаць.  

Затое сягоньня ляцела б стралою  

Там зь імі з усімі год Новы спаткаць!  

  

Ой, мілыя, мілыя, сьнегам пакрыты  

Загоны, лясочкі, дарожкі мае!  

Эх, як вы у сэрцы маім не забыты,  

Як часта абраз ваш у думцы ўстае!  

  

А вы, бледны твары, панураны ў працы,  

I ты, друг мой, смутак зь ix сьлёзных вачэй,  

Прыміце сягоньня прывет мой гарачы,  

Каб жыць нам было ў гэтым годзе лягчэй!