Прывет вам, прывет з найцямнейшай старонкі,

Ад брацьцяў, ад сёстраў загнаных сваіх,

Шлю радасьці поўны, шлю зь песьняю звонкай:

Вітайце, сяўцы, нам збажынак такіх!

Мяцеліцы нашу айчызну зглушылі;

Найлепшых авечак уносяць зьвяры;

Жыцьцё тут заціхшы, як сон у магіле:

Тут цёмна, ня знаці ні дня, ні зары.

Тут крыўды няшчасных галосяць а мшчэньні;

Для духа і цела бракуе тут хлеба.

А мора сьлёз вечных, гэй, вечных цярпеньняў,

Пажараў – сто сонцаў, каб высушыць, трэба!

Хоць сілаў гартоўных ня стаць тут ня можа:

Іх голад, і холад, і кнут гартаваў;

Но сон іх, ах! крэпкі, хто сьмелы стрывожа:

Сябе хто б такім усясільным назваў?..

Вы зоркаю яснай над гэткай зямлёю

Усходзіце сьцежкі цямнот асьвятляць;

Выходзіце зь сьветлага знаньня сяўбою,

Вы хочаце ўсьпёных будзіць, паднімаць,

О, каб жа цяпер вы, ясьнеючы зоркай,

Мільёнамі сонцаў зардзелі для нас!

I гэтыя сонцы ды ў нашы ваконцы

Унесьлі з сабою шчасьлівасьці час.

Нас восем мільёнаў! – эх! бі нам паклоны,

Чужнік ўсяк, прыліпшы да нашай зямлі!

Нас восем мільёнаў... зьлічы хто, шалёны!

А гора чаму ж мы й кайдан не змаглі?!

Но досыць нарэкаць, як калісь за прыгону!

Зычэньня да вас лепш адно йшчэ ляці:

Каб гэтыя восем і зь чымсь міліёнаў

Ўсе ў вашай Суполцы сябрамі былі.

Гэй, дзівы над дзівы, мкне гоман грамлівы!

Глядзіце, ўстае беларускі народ;

Айчызну будуе на борах, на нівах.

Што гэта? – то йдэі, то праўды прыход.