Я прыходжу ў захапленьне,

Калі ўсё сьпявае ў лад.

А маё цішком сумленьне

Мне дае такі загад:

– Ты глядзі на верш прыгожы

Вокам крытыка-судзьдзі.

У радок – Пракрустаў ложак –

Слова моцнае кладзі.

I няхай балюча вершам,

А таксама і табе,

Ды затое выйдзеш першым,

Як бахматка на вярбе.

Дзень вясновы, вялікодны.

Рунь і ў думках і ў палёх...

Дай-жа Бог пачатак годны

I шчасьлівы эпілёг.