Ты, верная,

Не спала па начах.

Плылі перад вачыма  

Карцінкі з выстаўкі

Ўніз па цячэньні Леты.

Ты ў соты раз заходзіла ў раку,

Вылоўлівала згадкі, а яны

Цяклі скрозь пальцы.

Тваё жыцьцё – то плыткі, то глыбокі сум

Плюс сума папярэдніх жыцьцяў.

Ты, шчырая,

Свайго імя ў газэтных загалоўках

Баялася.

Ці шчасьце жыць з распранутай душой?

Яна сатканая з пяшчоты,  

Бы скура немаўляці,

І мае дзіўнаваты прысмак

Ці то крыві, ці то сакуры. А насамрэч

Смак вершаў,

Бо слова стала тваім целам.

Ты, чыстая, -

Скарбонка  

Яго пажадных позіркаў,

Ледзь заўважных дотыкаў

І няўлоўных подыхаў,

Разьменьваеш свой сьвет на медзякі,

Не чакаючы падзякі,

Толькі таму,

Што з глыбіні яго вачэй

На цябе глядзіць заспаная свабода.