Болю пабітае шкло – крывяцца вусны,

Доўга не бачыць цябе – гэта памяць навобмацак.

Я з ланцуга пекных сноў хутка сарвуся  

Мне пяшчоты тваёй засталося вобмаль.

Дайце адолець тужлівую душную далеч  

Там ты сышоў зь цягніка і, пакрыўджаны некім,  

Доўга ўзіраешся ў постаці на вакзале,

Ветрык кранае пужлівыя дрогкія вейкі.

Як да анёла ў нямое дагрукацца неба?  

Быццам бы позьняй вясны, як цябе дагукацца?  

Верш, я і ты – нас навучаць па сходнай цане  

Танга ўтраіх па законах клясічнага танца.

Ліпа ўсьміхаецца нованароджаным лісьцем,

Душы гняздуюць няхай, дзе крумкач начуе,

Дождж-чужаніца табе за каўнер будзе ліцца,

Ў шэпце прарослай травы ты мяне пачуеш.