Я ў музэі, а там фарызэі –

Гіды – жывяцца словам завучаным,

Экскурсантам шрубкі закручваюць.

I старанна каравай анучынай

Біты быт прыкрываюць і раны.

Мне балюча. Іду пакараны –

Вечны вучань – пакорны, рахманы.

Гіды згодныя з гідкім зманам,

I сумленьне хіба ня грызе іх.

Сьвет звужаецца нудна ў музэі

I здаецца малым, паламаным.

...Я ня слухаю вас, фарызэі!