Калі я забудуся на цяпло твайго подыху,

Паўночныя акіянскія вятры  

Сарвуць адзеньне з маёй душы

І кінуць яго пад ногі прахожым.

Калі я забудуся на канаты дарог,

Зьвязаныя мною ў вузел,

Каб ты змог вярнуцца,

Галубы больш не сядуць на маё падаконьне,

Не возьмуць з маіх рук такой любові.

Мы штоноч уваходзім у рэчку часу,

І вочы Бога па кроплі напаўняюцца болем,

Бо ў маіх грудзях б'ецца тваё сэрца,

Бо калі я страчу цябе –

Я развучуся дыхаць.