Ім далі бязьмежныя правы,

Ім – заканадаўцам новых модаў.

А яны праводзяць шлях крывы

Ў звычкі і традыцыі народаў.

Пачалі наш белы сьвет чарніць...

I чаго цяпер не нарабілі!

Прыдушылі душы чараўніц,

I мужчыны ў муках і ў бясьсільлі.

На мадэлях новых дзікі зьвiх,

I – фасон сарочкі! Мо з Гвінэі?

Ці з прычыны клопатаў якіх?

Ці як вынік выклятай ідэі:

Распрануць і вырваць у кабет

Сарамлівасьць і самапашану?

Сёньня мілым паказалі сьвет –

Сьвет распусты, грубасьці і зману.

Так няўзнак пакрыўдзілі мы іх.

Галізна, як той тавар на рынку,

На паказ, на меркаваньне ўсіх...

Гэта сьмех ідзе на вечарынку.

I скупы натоўп прынадных ног.

Уваччу – і шулы, і крывулі.

I няма ні палу, ні трывог,

I пачуцьці ў холад патанулі.

I паэт ня бачыць хараства.

У яго аголенае слова.

I яно, як жорсткая жарства,

Шаргаціць бяздушна і сурова.

Дзе жывая лірыка твая?

Дзе паклон твой нізкі ў прывітаньні?

Хто і ў чым састарыўся ўдвая

I ня мае шчырасьці ў спатканьні?

Дзе твой палкі шэпт, гарачы дых?

Дзе пяшчоты поступ дабрачынны?

...Не тапчэце шчасьця маладых,

Не крадзеце радасьці ў мужчыны!

Палатном укрыйце маладзіц,

Аксамітам, шоўкам ці паркалем.

Мы ня хочам цела верадзіць,

Мы агню апошняга ня спалім.

У японак бачым кімано,

У індусак доўгія спадніцы.

Прычыняюць сьветлае акно

Ад чужых паглядаў аканіцы.

I расьце цікавасьць. I ў той час

Захапленьні, прагнае жаданьне.

I хвалюе нас, і цешыць нас

Годнае, народнае убраньне.

А яно нязьменнае было,

Чыстае і сьцiплае, да пятак.

I каханьне ціхае цякло,

Аднаўляўся радасны пачатак.

Так спрадвечным стаўся той уклад.

Хай мінецца час шматка-сукенкі,

З-пад якой, бадай, на добры лад

Выглядаць ня мусілі-б каленкі.

Хараству жанчын – закрыты сход,

У пакровах цнота нас вітае.

Гэту мудрасьць выпесьціў Усход.

Там жанчына ходэіць, як сьвятая.