Як гляну я, гляну ў сьвет зрэнкай хмурліваю,

Ў сьвет гэты, што поўны няпраўды благой, –

Зьлятаюцца думы ў душу нешчасьлівую,

I вырвецца песьня, абліта сьлязой.

Дарэмна на долю гляджу чалавечую,

Ня бачу шчасьлівых ў жыцьцёвым кругу,

А долю ўдавы ды і кожну кабечую

Найгоршай з найгоршых назваць я магу.

Ніхто за сіротку-ўдаву не заступіцца,

Ад злосьці і крыўд не бароніць ніхто,

А крыўдзіць жа сільныя слабых ня скупяцца

Людскому сумленьню і праўдзе назло.

Расьце сярод поля сасонка высокая,

I віхры, і хмары шалеюць над ей;

Жыве без апекі ўдава адзінокая, –

Як хвойка ад бураў, цярпіць ад людзей.

Ня знала яна з мужам шчасьця вялікага,

Ня раз аблівалася сэрца крывёй,

Цяпер жа ад ворагаў пошасьці дзікае

Ня знае спакойнай часінкі адной.

Падобная ў полі нязжатаму коласу,

Змагацца прымушана зь зьменным жыцьцём.

I скаргаў яе справядліваму голасу

Няма рэха чулага ў сэрцы людском.

Сваймі мазалямі – адвечна крывавымі –

Павінна на хлеба кусок зарабляць

I з крыўдамі, зь зьдзекамі біцца няправымі,

Аб прышлых днях думаць, дзяцей гадаваць.