Бываюць хвілі горкіх жаляў,

      Душа і ные, і баліць;

Агонь пякельны грудзі паліць,

      I нечым той агонь заліць.

У гэткай хвілі цяжкай, труднай

      Нямілым робіцца жыцьцё,

Пракляў бы цэлы сьвет злалюдны

      I сэрца роднага біцьцё.

Пракляў бы сьвет, і быт, і долю,

      Усё б на лес сухі паслаў

I даў бы думам спаць уволю

      I сам бы спаў, навекі спаў.