Жыў паэт, цярпеў няўдачы

I пісаў такі закон:

Хай сьляпыя сонца бачаць,

А глухія чуюць звон.

Нёс паэт свае скрыжалі,

Верыў Слову і канаў...

Кпілі, білі, зьневажалі,

Крытык моўчкі абмінаў.

I няма яго ў народзе.

А ці ён пакінуў сьвет?

Мо наступнае стагодзьдзе

Прыгадае: Быў паэт!

Ён – забіты і забыты,

I зьняслаўлены ў жыцьці –

Ўстане з чорнага нябыту,

Будзе ў вобразах расьці.

I пад прыскам, дзесьці ўнізе,

Ўскрыкне Фэнікс трапяткі...

Прачытаюць людзі ў кнізе

Палымяныя радкі.

Зразумеюць, што на сьвеце

Ёсьць пачуцьці без цаны,

Што кагосьці ў весьнім цьвеце

Не заўважылі яны.