Глуш лясная. Цемры дзёгаць.

I маўклівыя кусты.

Зразумець кусты ня могуць,

Што тут робім - я і ты.

Што за дзіўныя героі

Апаўночы ў гушчары!

Дзе цалуюцца абое,

Там спакойныя зьвяры.

Кожны мае свой інтэрас,

Загадаем сьмела ім:

- Прэч ад нас на мёртвы верас,

Сьпеце ў логаве сваім!

Чуеш? Нешта зашасьцела.

Ш-ша!... Ніхто. Ні воўк, ні гад.

Толькі рукі цепляць цела,

Сьлепа поўзаюць наўгад.

I распальваюць жаданьне...

Ты ад шчасьця ня крычы.

Каля нас чарэмха ўстане

Белым прывідам начы.

Рамантычна і прыгожа!

Ды арэшнік малады

Зразумець таго ня можа,

Што загнала нас сюды.