Вы кажаце: надта пяю я нявесела,

Пацехаў ніякіх ня бачу ў людзей...

Пакіньце сьмяяцца! Вас праўда ня ўсьцешыла,

Няпраўды ж ня знаю ў душы я сваей.

Як пеў я дагэтуль, так пець не сцураюся,

Жальбою маркоцячы песьню сваю;

Я ў долю народа свайго узіраюся

І толькі аб гэтым для вас тут пяю.

Няхай сьвет пазнае ўсе песьні бяздольніка,

Хай вораг-мучыцель дрыжыць з праўды слоў,

Быць вольным хай родзяцца думкі ў нявольніка,

Хай быць чалавекам захоча брат мой.