Граў наш Ян без заган.

Скрыпка сьмела лятуцела,

Бляскам цела зіхацела,

Як каштан-вылузган.

I трымцела і нямела

Ля пляча скрыпача.

Смык пачаў ча-ча-ча, -

Галасьней яна запела.

Скрыпка - зыбка для душы.

Смутак струны ўзварушыў.

- Ці лілі вы, ці лілі

Звон гульлівы на зямлі?