Вее сьнежную мякіну

Вецер за вакном...

Не пайду я, не пакіну

Твой гасьцінны дом.

Ты мне вяжаш рукавіцы,

Воўна - чысты сьнег.

Ажылі пруткі на нітцы,

А да іх прыбег

Белы кот, і асьцярожна

Лапкаю трасе.

I няўзнак заўважыць можна -

Бела ўсё і ўсе:

Вокны сьветлыя ў паддашшы,

Сьцены, дзьверы, столь,

Я і ты, і душы нашы,

I сардэчны боль.

Гэты сьнег цяплом, вядома,

Сагравае нас.

Завіруха каля дому

Ў самы добры час.