Ці помніш ты, нядбалы дружа,

Ўсё тое, дзе радзіўся, ўзрос?

Дзе напявае зімка стужай,

Ірдзіцца лета бліскам рос?

Аздобнасьць неба - сонца, зоры,

Спавіты месяц туманом;

Русалак ночкай разгаворы,

Шчасьлівых птушак песьні днём?

Ці помніш ты пагляд нясьмелы

Свайго радзімага сяла,

Адкуль паплёўся ў сьвет той белы,

Твая дзе моладасьць сплыла?

Нямое поле сенажаці

Лазой аквечаны дзірван;

Магілкі, сьпяць дзе твае брацьці,

На ўзьмежку прадзедаў курган?

Ці помніш прызбу, плот з прасламі,

Сваю хацінку, свой тачок,

Тваймі стаўляныя бацькамі,

Адвекам крыўлены набок?

Паміж прысад гасьцінец біты –

Пясчаны, ўзьвілісты пакат;

Паводкай мост стары падмыты,

Бяроз плакучых сумны рад?

Ці помніш ты сваю матулю,

Што над калыскаю тваей

Пяяла песьню-байку «люлі»,

Снуючы ў думках рой надзей?

Сьвятую песьню родных межаў,

Няхітры мовы свойскай твор,

Зь якой зьліваецца звон вежаў,

А рэха ловіць цёмны бор?

Ці помніш жніў, касьбы дзень шчыры,

Начлег, агонь сярод кустоў;

Палёты з выраю у вырай

Буслоў, гусей і журавоў?

Убор вясковы, невыдумны,

Абычай сельскай прастаты...

Край беларускі мірны, сумны,

Свой родны край ці помніш ты?..