Захад мягне ў журавіне,

Хмары звоняць у званы.

Вечар сіні па даліне

Расьцілае туманы.

На аблоні вечар млявы

Лёг і слухае цішком,

Як гамоняць краскі-травы

З кучаравым хмызьняком.

Кадзіць ладанам ракіта...

I крычыць мая душа –

Дзесьці ў кляштары забытым

Незабытая імша.

Бомы льлюцца, будзяць далі.

Глуха стогне медзь званоў.

Бомы штосьцш мне згадалі

I сагрэлі наквець сноў.