Апляла мяне нядоля

        Зь неспакойнай бабай;

Ледзьве цягне ногі з поля, –

        Вадзіцца ж ня слаба.

Хоць яе мужык я родны, –

        Цягам мучыць звадай;

Ці то годны, ці нягодны, –

        Прычапіцца рада.

Як даўгі язык разваліць, –

        Сам чорт не запрэча;

Век радню сваю ўсю хваліць,

        А маю нівеча.

Што яна мяне здатнейшай, –

        У адным б’е чыне, –

Разумнейшай, дасьціпнейшай,

        Лепшай гаспадыняй.

Часта паласаваў пугай,

        Валасы патузаў;

Скураной ня раз папругай

        Наляпіў ёй гузаў.

Стану біць, запёршы ў клеці:

        Дружна поўха скача;

I што ж? Плачуць толькі дзеці,

      I сама ўсьцяж плача.

I нічога, ой, нічога

        Ёй не памагае, –

Век браханьня абрыднога

        Баба не кідае.

Слухай, малец, будзь прыкладным,

        Раджу не за грошы, –

Не паддайся вочам здрадным

        Дзеўчыны харошай!

Не бяры жонкі выбрэднай

        Ды ў багатай скуры,

Хай сабе ўжо будзе беднай,

        Ды добрай натуры!