Недарэмна на ўскрайку жыцьця

Столькі веры, надзеі, любові

Дораць дні, што імкліва ляцяць

І ў нязнанасьць вядуць за сабою.  

Чалавецтва няўрымсьлівы ўзрост

Усьміхаецца ў дзеда на ўлоньні,

Для мяне выбудоўвае мост

Над зямным і касьмічным прадоньнем.  

Як бы вусьцішна тут ні было,

У быцьці, поўным гвалту і тлуму,

Ды маленькіх далоняў цяпло

Саграе невясёлыя думы.  

Сьвет захліствае страху размах,

А душа подых існасьці ловіць –

Акунаюся ў радасны пах

Ускудлачаных, мілых галовак.  

І наступнае бачыцца мне

Вачанятамі ўнучкі і ўнука...

Не жуда, а мілосьць ахіне

Міг апошні прад вечнай разлукай.