Прырода Палесься

Яго напаіла

Крынічнаю песьняй,

Зарой небасхілу.

I выйшаў ён проста

Зь вясковага раньня,

Як новы апостал

Людзкога каханьня,

Такога зямнога

Жывога каханьня,

Аж болю замнога,

Трывог і згараньня.

Ці ў гэтым загана?

Ці-ж доля схлусіла?

Пад сэрца загнана

Прыгожая сіла.

Палескіх гушчараў

Ён мовы ня кінуў.

Ня страціў тых чараў

На бруку Брукліну.