Не думай, чалавек, што ты забыты

У гэтым сьвеце, дзе хапае зла,

Што доля адвярнулася нібыта,

Ці зноў бачком у нечым абышла.  

Не думай, што твой плён – пусты і марны,

І можна кінуць рупнасьці кайло.

Глядзі, як ранкам у нябёсах хмарных

Чароўнай кветкай сонца расьцьвіло.  

За намі наглядаюць вочы Бога,

Яны заўжды не скупяцца сьвятлом.

Не думай, што ў тупік вядзе дарога,

Што ўсё ў быцьці людзей пайшло на злом.  

Пакуль яшчэ прадвесьнікі не трубяць...

Жыві спакойна на сваёй зямлі,

Не думай, што цябе ніхто не любіць,

Лепш сам любоў да бліжняга сьпялі.