Калі я адзін,

Гэтак часта бывае,

Зь мінулых гадзін

Менск зазвоніць трамваем.

У гэту пару

Так няўтульна ў пакоі.

Сабе і пяру

Не даю супакою.

Крычыць аўтабус

I падземка грукоча.

I грукат угруз

У бяссонныя ночы.

У сэрцы ляжыць

Неўгамоўнае гора.

Ня Менск, а чужы

Хмарачэплівы горад.

Кладзецца на брук

Пыл, як цьвіль на скарынку.

I гусь, i вяпрук

Няжывыя на рынку.

I сьмягне трава

У глухім панадворку.

I нельга трываць,

Як пачуеш гаворку

Сваіх землякоў.

Мроя ўспыхне і сьніцца:

Палеская зноў

Выбягае крыніца.

Кусты і блакіт –

Зеляніна і неба.

Замовы ракіт

Над сугліністай глебай.

Балота. Трысьцё.

I праз поле гасьцінец...

Ну, як пачуцьцё

Заглушыць і адкінуць?

I хочу я, ледзь

Не пазбаўлены веры,

У прышлае мець

Незамкнёныя дзьверы.