Ад сумятні ўцякло мястэчка,

Спакой дрымотны навакол.

Сьніць дні мінулыя над рэчкай

Напаўразбураны касьцёл.  

Высока на сьцяне бярозка

З чырвонай цэглы прарасла.

Над цьвінтаром, травой зарослым,

Павольна кружыцца пчала.  

Ды ёсьць прыкметы ратаваньня:

Брусы, гарбыль ляжаць радком.

Аблепяць соты рыштаваньняў

І гэты стромкі Божы Дом.  

Ён ажыве сьвятой патрэбай,

Каб людзі да надзей ішлі,

Каб тое ім дарыла неба,

Што не знайшлося на зямлі.  

І я цяжар сьляпой сваволі

Балючым роздумам крышу...

Яна не позьніцца ніколі –

Пара рамантаваць душу.