Горад смуткам цісьне мае плечы,

Плача вечар. Горкі вецер сьвішча.

Адвячоркам чую голас нейчы

Між руінаў там, дзе папялішча.

Гэта ціхі лямант беднай маці

Па сынох, што гінуць дзесьці ў сьвеце,

Па разбуранай вайною хаце,

Па сьвятыні, кінутай у сьмецьце.

На дзядзінцы – чортава ігрышча.

А з выгнанцам ходзіць цень галечы.

Плача вечар. Горкі вецер сьвішча.

Горад смуткам цісьне мае плечы.