Ты прымушаў хадзіць па бітым шкле

і я ішла амаль не баючыся

як чалавек ад жаху мружыць вочы

так дом закінуты прымружваў вокны

загадваў ты трымацца за паветра

штурхаў паперадзе сябе з балкона

са скрыўленымі вуснамі з пагардай

і я ішла ад болю сцяўшы зубы

п’яны хваробны бляск у вузкіх зрэнках

ў якіх адбіліся маё маўчанне

і перакуленае неба

і птушка ў ім

і дрэвы дагары карэннем

я помню

як страшна мне бо гэта быў не сон