Мне болей не баліць. Я – краска, вырваная з коранем,

Я – птушка Фенікс, што ўваскрэсла з полымя,

І, хоць згарэць наканавана скора мне,

Быць парасткам сляпым і кволым

Я не баюся. Бо душа мая саспела,

Між лісця вершы вешаю на клёнах,

Ноч стала днём ды раем стала пекла,

Я ажываю на тваіх далонях.