Адапхнуцца ад Ратушнай вежы ды рынуцца ў бездань,

Каб магутныя крылы паноўных над местам званоў

Падхапілі, панесьлі, загойвалі даўнюю бессань,

Занураючы ў фарбы ляткіх недабачаных сноў.

Бессэнсоўна лунаць, абмінаючы стрэчныя вежы,

Прамінаючы коміны ў іхнай цаглянай красе.

І спачыць ад палёту, і ночныя пасьвіць відзежы

На бляшанай, старой, незнаёмай з дахоўкай страсе.

Назіраць, як у шпацырах бавяць свой час ільвавяне,

Па сьпякотных гадзінах лагодны вітаючы змрок,

Удыхаючы водар з густоўнай павохнай кавярні,

Пад павекамі цемры павольна губляючы зрок.

Усьміхацца разумнаю ўсьмешкай крылатага блазна,

З вышыні віжаваць, як снуюць жабракі пры царквах.

А калі заманецца усё апісаць падрабязна -

І самога сябе нечакана знайсьці далавах.

Заблукаць, загубіцца, заблытацца, трапіўшы долу,

Ў камяніцах, дзе genius loci дагэтуль жывы.

Із шматлікіх сьвятыняў аддаць перавагу касьцёлу -

Пасьля шклянкі-другой каньяку ля армянскай царквы.

Ля муроў Бэрнардынаў піць піва зь вядомым паэтам;

Калі ж зноў скалане навакольле вялізарны сьпіж,

Павучынай сягнуць па-над галіцкім бабіным летам,

Як паветраны зьмей, самагубна ўзьлятаючы ўвыш...

Заблукаўшы ў паветры, прасторы, няўісьненым міце,

Каляровы матыль, папяровы кітайскі дракон

Патанае ў блакіце, блакіце, блакіце, блакіце...

І вялізарны звон пераможна плыве наўздагон.