Зоркі ня ўбачыш, імгла непрыхільная

Сьвет спавіла непрагляднаю сеткай;

Вецер ня мрэ і, як зданьне магільнае,

Носіцца грозна па пушчах, палетках.

Лес расхадзіўся, па шумы сусьветныя

Б'юць у тахт віхравы кожнай галінай,

Стогнуць дубы і бярозы сталетнія,

Хрыпла скрыпяць і трасуцца асіны.

∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙

Злыбедаў стогны і цьмы неспажытыя

Жудаснай дзікасьці поўны бязь меры.

Як жа салодзіце думкі разьбітыя,

Сэрца з разьбітай надзеяй і верай!

Годзе, душа маладая, пакутаваць,

Шляхам заломным снаваць бескарысна, –

Страшна загадкі усябыту расплутываць,

Выхад з туманаў знаходзіць разблысны:

К сонцу і зорам жыцьцё тваё рвалася,

Віхры і ночы на бой выклікала...

Згасла ўсё лепшае, загасла, зламалася, –

Далей змагацца сілы ня стала.

Будзь жа збаўленьнем, пятля канапляная!

Вырыхтуй сук свой, асіна-ласуха:

Хутка збагацісься ў плоднасьць нязнаную,

Слаўнаю станеш – толькі паслухай!

Ты не марудзь там, пакутнік аплучаны:

Жыва вяроўку – раз, два і гатова!

Сьмела сунь шыю!.. Ну, вось і разлучаны

З гэтай зямлёю, з пуцінай цярнёвай.

∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙

Вырылі яму жалезнай лапатаю,

Вырылі паміж крыжовых дарогаў,

Кінулі цела – эй, цела праклятае –

Без пасьвячэньня, бяз модлаў, з трывогай.

Зводна пайшлі толькі ўздохі пустынныя;

Быў чалавек – і няма чалавека:

Згінуў ня то ўжо зусім каб скацінаю –

Так сабе ўрэзаў трацініну века.

∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙

Сотні раз хмарамі неба ўзгамоніцца,

Сотні раз ніву спалошча, абсуша, –

Памяць аб вісельным век не затопіцца,

Будзе пужаці трусьлівыя душы.

З году да году у сьвята дзядовае

Хрыпла скрыпяць і трасуцца асіны.

Песьню вятрыска пяе паграбовую...

Вісельнік блудзіць паўночнай часінай...