I трудна ж, трудна, знаць, прыйшлося

Шмялям струхлеўшага дупля,

Як наша слова праняслося,

Як наша дрогнула зямля!

Загаманілі, зашыпелі

Вось так, па-своему «вовсю».

Яшчэ паказ – пазнаць на дзеле

Ваўка, і ліса, і зьмяю.

Няварта гэтак расьпінацца,

Мае шмялькі, ў чужым вульлі.

Зацесна вам у нашай хатцы –

Гайда! туды, адкуль прыйшлі!

Што вы прынесьлі? Што?.. Загляньце

Да беларуса сумных хат...

З тых самых лык пляце ён лапці,

Якія плёў сто год назад.

Вы песьню хочаце спаганіць,

Якой адвечнасьць не змагла,

I свой паступак затуманіць

Брахней – з дабра, а не са зла!..

Мы верым, што жывога слова

Ня пойме цёмны ваш хаўрус,

Але у дружбы вашай сковы

Ўжо не паверыць беларус.

Як трутні, ласыя на соты,

Вы к нам прыйшлі ў гадзіну бед;

Чуць толькі сталі да работы,

А груганам гатоў абед.

Цямніц і вісельняў асновы,

Слугі нагайкі і штыха,

Сумленьне, край прадаць гатовы

За бліск нагруднага значка.

I з думкай носячысь шалёнай,

Вы! вы! жадаеце зь людзей,

Каб вам паверылі мільёны,

Каб вам карысны стогн гудзеў.

Ня вам, ня вам! гасіць паходні,

Што распаліў жывы народ!

I праўда возьме верх нязьводне:

Такі ўжо сонца вечны ход.