Не цурайся, дзяўчынка-галубка, мяне!

Пажалей, прыгалуб бедака-сірату:

Збудзі сэрца, збудзі, – хай навек не засьне,

Дабудзь песьню з душы, разгані цемнату.

Не было мне пацех ад людзей, ад жыцьця,

Не заглянула сонца у хату маю, –

Віхры гналі-гулі без канца, без пуцьця,

Ажно долю паганую кляў я сваю...

Ой, так шоў – так сыходзіць мне год за гадком, –

А ёсьць шчасьце, ах, ёсьць на бяспутнай зямлі!

Гэта шчасьце ў каханьні, ў змаганьні са злом –

Дык хадзі ж, не ўцякай – душу, сэрца вазьмі!

Ты і я удваіх станем сьмелай ступой

Змагаць гора-бяду, паніжэньне і блуд,

Жыць, любіць і цярпець, ненаглядка, з табой

За нявольны свой край, за свой змучаны люд!