Гэй, шумна у боры

Віхор загуляў;

Аб сьлёзах, аб горы

Завыў, запяяў.

Аж хіляцца сосны,

Аж стогнуць дубы

Ад гэтай жалоснай

Віхорнай кляцьбы.

Вавёркі-грызухі

Заселі ў дуплох,

Мядзьведзь ад разрухі

Палез у бярлог.

А людзі, што бор той

На дровы сяклі,

З душою разьдзёртай

У хаты ўцяклі.

І пуста, і дзіка

Пад борам кругом,

Як помсты вялікай

Заплёў хто залом.

Як дзе па пажары –

Жыцьця ані чуць...

Касматыя хмары

Па небе паўзуць.

Віхор жа у боры

Гудзе і гудзе

Аб сьлёзах, аб горы,

Аб людскай бядзе.